NATO AGRESIJA U 3 FAZE - OBEZGLAVI, RAZORI, PA UPADNI S VOJSKOM: Srpske snage herojskim otporom sprečile zlu misiju!

Stratezi NATO su do detalja razradili napad na Saveznu Republiku Jugoslaviju (SRJ), čije bombardovanje je počelo 24. marta 1999. i trajalo narednih 78 dana. General u penziji Milorad Stupar naveo je da je agresija po planu NATO imala tri faze. Prva je bila obezglavljujuća, druga razarajuća i treća etapa je trebalo da bude kopnena ofanziva, ulazak ekspedicionih snaga.

- U toj prvoj fazi računato je na dva ili tri dana, gde su sistemskim gađanjima, po tzv. odabranim ciljevima, selektivnim gađanjem, izvršeni pomorski i vazdušni udari po svim bitnim elementima sistema RV i PVO, komandnim mestima, centrima veze, svemu onom što odlučuje. Cilj je bio da tim jakim udarom od tri dana pokažu vojnu moć NATO i da na neki način prisile rukovodstvo da prizna one zahteve iz Rambujea - opisao je Stupar.

MNOGO MESECI

Naveo je da je komanda vojske znala da NATO ima plan napada na SRJ. Za kopnenu invaziju najviše su se zalagali Britanci planom opšteg napada iz svih pravaca: iz Mađarske duž Dunava prema Vojvodini, iz Hrvatske i BiH duž Dunava i Save prema Beogradu, iz Albanije i Makedonije prema KiM, iz Bugarske prema Nišu i Boru.

Operacija je imala kodni naziv "Džedaj", a konkretan udar bio bi izveden pod šifrom "Bravo minus". Konačni cilj je bio trijumfalan ulazak u Beograd nakon najviše 90 dana i potpuna okupacija Srbije.

"KRVAVA CENA JE PLAĆENA" Moskva osudila što NIKO NIJE KAŽNJEN za stravično bombardovanje i stradale SRPSKE civile 1999!

Međutim, kapaciteti i potencijali NATO tad nisu bili dovoljni za kopnenu agresiju. Da bi se pripremili za udare protiv SRJ iz Mađarske, trebalo bi im, procenjivalo se, još četiri meseca, i to Nemcima, a Amerikancima i Britancima šest meseci da bi dovukli svoje snage. Plan je predviđao i koncentraciju trupa u Mađarskoj, ali je problem bio transport snaga preko neutralne Austrije i Slovačke, koja tada nije bila članica NATO.

Kako je svojevremeno otkrio vojni komentator Miroslav Lazanski, plan je bio da u napadu učestvuje 175.000 vojnika Alijanse:

- Britanci bi učestvovali s čak 50.000 ljudi i 100 tenkova - izneo je tada Lazanski.

 

U PREVODU

Pentagon, kako je ispričao Lazanski, bio je protiv kopnene invazije jer se pribojavao velikih gubitaka:

- Procene u glavnom štabu NATO u Monsu govorile su, u najcrnjem scenariju, o nekih 1.500-2.000 poginulih NATO vojnika dnevno. Pentagon je imao podatke da je na Kosovu i Metohiji oko 80.000 vojnika jugoslovenske Treće armije s 350 tenkova, da su sve protivoklopne rakete fagot tamo, da su svi prolazi ka KiM minirani.

U prevodu, srpski heroji sprečili su taj plan kopnene okupacije zemlje. To se, između ostalog, pokazalo i tokom čuvenih borbi kod karaule Košare, na Paštriku.

Nije tajna da su komandanti NATO bili šokirani kada su, posle potpisivanje Kumanovskog sporazuma, videli koliko tenkova i artiljerije naše vojske napušta neoštećeno južnu pokrajinu. Ispostavilo se da je veći deo onoga za šta su mislili da pogađaju i uništavaju otpao na makete.

 

Krstić o objavi Naima Lea Beširija na Iksu:

- Samo u Srbiji postoji ovakav NGO (sektor nevladinih organizacija, prim. aut.) šljam, naveo je Nebojša Krstić, marketinški stručnjak, na mreži Iks, komentarišući objavu Naima Lea Beširija iz Instituta za evropske poslove.

Beširi je naveo da na 27-godišnjicu NATO bombardovanja "kreće licitacija broja žrtava praćena lažima, manipulacijom i propagandom bez kritičkog osvrta na uzroke i posledice zločinačke politike Miloševića i kompanije".

- U zavisnosti od toga šta budete čitali, slušali i gledali, brojke će se kretati od 1.000 do 5.000 ubijenih tokom 78 dana bombardovanja i to bez ijednog izvora informacija. Za istinu ćete se pomučiti - napisao je, između ostalog, Beširi.

Šainović: Izborena Rezolucija 1244

Foto: Tanjug/Sava Radovanović

Nikola Šainović, nekadašnji premijer Srbije i potpredsednik Vlade SRJ, kaže:

- NATO bombardovanje 1999. nije se moglo izbeći jer tadašnje rukovodstvo zemlje nije htelo da potpiše kapitulaciju, okupaciju i gubitak suvereniteta zemlje. Bilo je ili okupacija zemlje ili bombardovanje i to nijedna vlada nije mogla da prihvati. Rat je trajao sve dok se taj ultimatum "potpiši Rambuje" nije zamenio Rezolucijom 1244, u kojoj su suverenitet države, ostanak dela vojske i policije na Kosovu, zaštita manastira, srpskih građana i razoružanje OVK. To su bili naši uslovi. Sve piše u Rezoluciji 1244.