Ko je bio Milan Kašanin? Prevodilac Marina Bojić gost Sinteze večeras u 21 sat!

Retki su ljudi, pogotovo u malobrojnim narodima, koji su beskompromisni branioci autonomije estetskog i strastveni čuvari lepote kao jedinstvenog oblika istine. Srbi su imali takvog čoveka - Milana Kašanina, aristokratu duha kako ga je nazvao Radovan Popović. Umetnost je za njega bila živa misao, izraz svesti o večnosti - u kojoj je tražio i nalazio smisao ljudskog postojanja. Verovao je da umetnost ima etičku snagu, jer čoveka osposobljava da ne bude ravnodušan prema zlu. Svedočeći to sopstvenom sudbinom i nepokolebljivim ličnim dostojanstvom. Posle Drugog svetskog rata bio je jedno vreme izopšten iz javnog života jer se nije uklapao u boljševičku sliku društva – pripadao je svetu građanske kulture. Postavši direktor Galerije fresaka, spasavao je od zaborava vizuelni kod srpske civilizacije. Svojim delom učio je Srbe da je etički kodeks predaka jedinstven štit protiv banalnosti bezbožništva i implantirane amnezije. Kašanin je znao da bez duhovne vertikale ostajemo samo površni putnici u vremenu. Spadao je u retke ljude koji su istovremeno bili i svetionik i kompas. Naš najslavniji istoričar umetnosti i uvaženi književnik. 

O ovoj temi govoriće Marina Bojić, kćerka Milana Kašanina, srpska prevoditeljka i organizatorka kulturnih događaja, u utorak 10. novembra 2026. godine, u emisiji Sinteza, u Spektru Luke Mičete samo na televiziji Newsmax Balkans. 

O gostu: Srpska prevoditeljka i organizatorka kulturnih događaja Marina Bojić, devojačko Kašanin, rođena je u Beogradu, 6. juna 1937. godine. Najmlađa je od četvoro dece Milana Kašanina, slavnog srpskog istoričara umetnosti i književnosti. Ime je dobila po sestri princeze Olge Karađorđević, princezi Marini od Grčke i Danske. Kum joj је bio knez Pavle Karađorđević. Marinina majka Jekatarina, Ljalja, bila je poreklom iz intelektualne i dobrostojeće ruske porodice. Marina je diplomirala Svetsku književnost na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Radila je kao organizator kulturnog programa Sava centra i kao prevodilac. Neka od dela koja je prevela su: „Književnost” Borisa Mihajloviča Ejhenbauma, „Oblak zlatast prenoćio" Anatolija Pristavkina, „Konstrukcije arhitektonskih i mašinskih formi“ Jakova Černjihova. Autorka je sećanja na oca objavljenih kao sastavni deo petotomne knjige Milan Kašanin, Pisma, susreti, tragovi u izdanju Matice srpske i jedan je od autora knjige „Braća Kašanin: znameniti Baranjci.” Njen suprug je bio Mirko Bojić, poznati srpski novinar. Od 2015. godine je član Udruženja za kulturu, umetnost i međunarodnu saradnju „Adligat” u Beogradu. Živi i stvara u Beogradu. 

Retki su ljudi, pogotovo u malobrojnim narodima, koji su beskompromisni branioci autonomije estetskog i strastveni čuvari lepote kao jedinstvenog oblika istine. Srbi su imali takvog čoveka - Milana Kašanina, aristokratu duha kako ga je nazvao Radovan Popović. Umetnost je za njega bila živa misao, izraz svesti o večnosti - u kojoj je tražio i nalazio smisao ljudskog postojanja. Verovao je da umetnost ima etičku snagu, jer čoveka osposobljava da ne bude ravnodušan prema zlu. Svedočeći to sopstvenom sudbinom i nepokolebljivim ličnim dostojanstvom. Posle Drugog svetskog rata bio je jedno vreme izopšten iz javnog života jer se nije uklapao u boljševičku sliku društva – pripadao je svetu građanske kulture. Postavši direktor Galerije fresaka, spasavao je od zaborava vizuelni kod srpske civilizacije. Svojim delom učio je Srbe da je etički kodeks predaka jedinstven štit protiv banalnosti bezbožništva i implantirane amnezije. Kašanin je znao da bez duhovne vertikale ostajemo samo površni putnici u vremenu. Spadao je u retke ljude koji su istovremeno bili i svetionik i kompas. Naš najslavniji istoričar umetnosti i uvaženi književnik.